|
گروه موسيقی يارآوا با همکاری مرکز آموزش موسيقی هنگام:
شب ایرانی چهار (کنسرت موسیقی مدرن) 8/8/88 ساعت 8 شب
قسمت اول:
1. ابولفضل رهبريان
- پل آجری (1388)*
برای فلوت. نوازنده: مهرداد غلامی
2. فرشاد شعبانی
- سفيد اپوس 20 شماره ی دو (1387)*
برای گيتار. نوازنده: رسام لردکانی
3. ارسلان عابديان
- مچاله در جيب، کوشا اما کودن (1388)*
برای گيتار و ويولن و دو عدد نوار ضبط صوت.
نوازندگان: مهدی جلالی - مهسا مجتهدی
4. آزاد حکيم رابط
- دگرگون (1382)
برای پيانو. نوازنده: پريسا گلشن
تنفس
قسمت دوم:
5. شاهرخ خواجه نوری
- قطعات پنج گانه ی سرزمين من اپوس 32 (1367)
قسمت اول: حضور در مناظر سرزمينمان
قسمت دوم: در مراتع دور دست
قسمت پنجم: بازگشت به مناظر سرزمينمان
برای پيانو. نوازنده: مجيد متوسلی
6. آروين صداقت کيش
- ... و در اين پاييز (1388)*
برای فلوت، دو راوی و کامپيوتر
نوازنده: محمد رنجبر فتحی
راوی: شیدا جمعی، آرش اسماعیلی
7. مهدی جلالی
- پرلود 88 اپوس 68 (1388)*
برای دوئت گيتار.
نوازندگان: مهدی جلالی - کيانا رحيمی
8. کياوش صاحب نسق
- مرغ آمين (1388 - 1374)*
برای پيانو. نوازنده: پريسا گلشن
* اولين اجرای جهانی
شاهرخ خواجه نوری:
اين قطعات به مدل کارهای پيانويي شوپن و اريک ساتی نزديک است. در اين آثار به موسيقی ايرانی به طور رسمی و خيلی مشخص و واضح پرداخته شده، به صورتی که اگر دست چپ را برداريم، مثلا در قسمت اول همان درآمد خالص شور است. آهنگساز اين مجموعه را برای دوست خود حميد ربيعی پس از سفر وی به ايالات متحده امريکا نوشته و به لحاظ احساسی دلتنگي های آهنگساز به وی و همچنين نوستالوژی خود او را نيز در بر دارد. هر کدام از 5 قطعه اول، دارای يک اسم مشخص می باشند و هر کدام در يک دستگاه يا آواز نوشته شده که تا سر حد امکان به اصالت آنها نيز خدشه ای وارد نشده که به ترتيب عبارتند از: 1. حضور در مناظر سرزمينمان 2. در مراتع دور دست 3. احساسات مبهم 4. لحظات، خاطرت با شکوه 5. بازگشت به مناظر سرزمينمان. فضای ملوديک اين قطعات نيز به ترتيب عبارتند از: 1. دستگاه شور 2. آواز دشتی 3. دستگاه چهارگاه 4. دستگاه همايون 5. آواز افشاری. اسم هايي که بر روی هر کدام از قطعات گذاشته شده با فلسفه ی درونی دستگاه يا آوازی که در آن قطعه وجود دارد نيز در ارتباط است.
کياوش صاحب نسق:
مرغ آمين يکي از معدود قطعات نوشته شده ی من برای پيانو سلو در دوره ی تحصيل آهنگسازی ام می باشد که در آن تلاش شده پروسه ی تکرار غير عينی (اما نه به شکل وارياسيون) بلکه با تغييراتی که امکانات و دريچه های ديد غير يکسان را به سمت يک ايده در اختيار من قرار مي دهند، به خلق اثری منجر شود.
انتخاب بهترين چيزی است که معمولا آهنگسازان با آن درگير هستند. اما به اعتقاد من ما اجازه ی انتخاب بين ايده های مشابه را نداريم. بلکه اگر ماهيت های متفاوتی از يک ايده وجود دارد هميشه می توان به آن ايده های ديگر غير برگزيده اين فرصت را داد که در قطعه نمود پيدا کنند.
نام و تاثير اين اثر از شعری با همين نام از نيما يوشيج گرفته شده است.
آزاد حکيم رابط:
چکامه ی حالِ دگرگونِ من و، سينه ی چاک چاک ما مردمان
چکا چاکِ کارزاری از برای ديگر گونه گی
چکه ای "نوا" از گلو گاه چکاوکی کوچک بر ساقه ی گياه اسليمی
و چهار مضراب ياغی
که آزادی را کوچی ديگر گونه آغاز می کند
ابولفضل رهبريان:
اين قطعه بر اساس باگاتل ليگتی و با الهام ار آهنگ محلی فارس (بيا بريم شاه چراغ) نوشته شده است.
ارسلان عابديان:
کاگل می گويد که عرضه ی موسيقی در يک کنسرت، نه تنها شامل اصواتی است که شنيده می شوند، بلکه در برگيرنده ی حرکات مرئی نوازندگان روی صحنه نيز می باشد. در اين قطعه، که هر اجرای آن می تواند بسيار متفاوت با اجرای ديگر باشد، با يک "موسيقی مرئی" مواجه هستيد که ميميک صورت و حرکات نوازندگان و فعل و انفعال فيزيکی آنها با يکديگر، نه يک عامل فرعی که عناصری بنيادين به حساب می آيند. در اينجا نوازندگان نقش هنرپيشه به خود می گيرند و موسيقی عنوان "تاتر سازی". اين اثر که به گروه موسيقی يارآوا تقديم شده است، با نقد جريان نوازندگی، طنز، عناصر ديداری و عوامل تصادفی، در واقع تجليلي است از مائوريچيو کاگل.
آروين صداقت کيش:
... و اين پاييز با همه ی پاييزهای ديگر فرق داشت. آبستن احساسی گنگ و مبهم که مثل هيچ پاييز ديگری نبود.
سردرگمی، آشوب، شور لحظه به لحظه و سستی زير پاها که به هیچ پاييز ديگر که من تا کنون گذرانده ام مانند نبود.
اين ها همه را در چند پاره شعر احمد رضا احمدی باز يافتم که در اين قطعه چنان پاييزی شد که از سر می گذرانيم.
لاجرم شعر او در دستان قطعه ی من روايتی شد در هم ريخته، اعوجاج يافته، مثله شده، برای باز آفريدن جان به در بردن از خزان.
فرشاد شعبانی:
برداشتی آزاد، از واژه ی سفيد.
مهدی جلالی:
اين اثر که در روزهای پايانی مهر ماه 88 و در اين زمانه ی تاريک، برای اجرا در اين کنسرت نوشته شده را، می توان 3 پرلود فرض کرد. پارت هر نوازنده به طور مستقل و ترکيب آن دو با هم، هر يک به تنهايي يک پرلود کامل به شمار می روند. پرلودهايی که به لحاظ فرم و ساختار، نيم نگاهی به پرلودهای باخ دارند و به لحاظ طرح ملوديک، فضايي آزاد. ديسونانس و کنسونانس در اين قطعه مفهومی ندارد. فواصل و آکوردهای متضاد طوری کنار هم قرار گرفته اند که همه از يک جنس و خانواده بوده و در اصل اجزای يک پيکرند و به علت عدم تاکيد روی هر بخش، هيچ کدام بر ديگری ارجحيت ندارند.
آخرين بخش قطعه را در شرايطی به پايان می رساندم که به ياد آوردم فرخ قهرمان پور در منزل حضور ندارد تا کارت دعوت اين برنامه را دريافت کند. تقديم به حضور هميشگی او ...
گروه موسيقی يارآوا:
مدير هنری: مهدی جلالی
مدير فنی: ابراهيم الهياری
مدير روابط عمومی: مهسا مجتهدی
مدير اجرايي: سجاد خداوردی
کميته ی اجرايي: امير رضا اردکانی، بيتا جلالی، عليرضا خدا بنده، ندا عيوض زاده، مرواريد آسيايي
مسئول وب سايت: اشکان رهبریان
پوستر و بروشور: اشکان رهبريان
متن بروشور: بخش پژوهش گروه موسيقی يارآوا
چاپ: چاپ ديجيتال نارون
تصوير بردار: مانی قدرت نما، هومن مهردانا
عکاس: مهسا نعمت
با تشکر از سيد هادی رحيمی، بابک خادمی، معصومه سليمانی، فهيمه فوق و مديريت محترم مرکز آموزش موسيقی هنگام جناب آقای فرزاد حکيم رابط
این برنامه ابتدا قرار بود در تالار رودکی به اجرا درآید که به خاطر شرایط نا مساعد اجتماعی و انصراف بیشتر هنرمندان از اجرا در سالن های دولتی در سال 1388، این اجرا از جانب گروه لغو شد. اما به خاطر تاریخ استثنایی 8/8/88 که قرار بود به اجرای آثاری از 8 آهنگساز اختصاص یابد، در آخرین روزها (یک هفته مانده به تاریخ مورد نظر)، به تصمیم مدیر هنری، این کنسرت در مرکز آموزش موسیقی هنگام برگزار شد. اما از آنجا که این برنامه برای سالنی با سنی به اندازه ی تالار رودکی در نظر گرفته شده بود و بیشتر آثار برای گروه نوازندگان نوشته شده بودند، کل رپرتوار برنامه تغییر کرد و حتی به ناچار جای چند آهنگساز با آهنگسازان دیگر تغییر کرد و رپرتوار نهایی این کنسرت به آثاری برای نوازنده ی سلو و دوئت تغییر کرد. همچنین چون این اجرا در سالن رسمی برگزار نمی شد و زمان زیادی نیز تا روز اجرا باقی نمانده بود، این کنسرت فروش بلیط نداشت و برای عموم به صورت رایگان برگزار شد. اما از محاسن انتقال این برنامه به سالن هنگام می توان به این نکته اشاره کرد که با یک برنامه ریزی سریع، 8 نوازنده، آثار 8 آهنگساز معاصر ایرانی را به اجرا گذاشتند که خود به تنوع هر چه بیشتر این برنامه می افزود. لازم به ذکر است که در روز اجرای این برنامه، به جز کیاوش صاحب نسق، آروین صداقت کیش و ابولفضل رهبریان که به ترتیب در کشورهای هلند، چین و ایتالیا به سر می بردند، سایر آهنگسازان در سالن حضور داشتند. از این کنسرت استقبال زیادی شده بود و چهره های آشنایی چون حسین دهلوی نیز در میان حضار دیده می شدند.
|
